การพัฒนาสวัสดิการและสิทธิประโยชน์ของลูกจ้าง ถือเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างความมั่นคงในชีวิตและการทำงาน พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้รับการแก้ไขเพิ่มเติมอีกครั้งด้วย พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2568 ซึ่งมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2568 เป็นต้นไป การแก้ไขครั้งนี้มุ่งเน้นการขยายสิทธิลาคลอดบุตรและเพิ่มสิทธิการลาใหม่ เพื่อส่งเสริมสุขภาพของมารดาและบทบาทของบิดาในการดูแลครอบครัว
สาระสำคัญของการแก้ไขครั้งนี้คือการขยายระยะเวลาการลาคลอดบุตรจากเดิม 98 วัน เป็น 120 วัน ซึ่งรวมวันหยุดที่มีอยู่ในระหว่างวันลาด้วย
สิทธิในการได้รับค่าจ้างระหว่างลาคลอดบุตรถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานและกฎหมายประกันสังคม
นายจ้างมีภาระผูกพันในการจ่ายค่าจ้างให้กับลูกจ้างหญิงที่ใช้สิทธิลาคลอดบุตรตามมาตรา 41 แห่ง พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน โดยมีรายละเอียดดังนี้:
สำหรับวันลาคลอดที่เหลือและเพื่อเป็นการแบ่งเบาภาระของนายจ้าง ลูกจ้างผู้ประกันตนยังมีสิทธิได้รับเงินสงเคราะห์การหยุดงานเพื่อการคลอดบุตรตาม กฎหมายว่าด้วยประกันสังคม ซึ่งเป็นสิทธิที่ลูกจ้างได้รับโดยตรงจากการเป็นผู้ประกันตน ดังนี้:
เพื่อเป็นการสนับสนุนการดูแลบุตรที่มีความต้องการการดูแลเป็นพิเศษ กฎหมายฉบับใหม่ได้กำหนดสิทธิการลาเพิ่มเติม:
กฎหมายฉบับนี้ได้ให้ความสำคัญกับการแบ่งเบาภาระและสร้างความผูกพันในครอบครัว โดยขยายสิทธิการลาให้กับลูกจ้างชายด้วย:
คำว่า "คู่สมรส" ตามกฎหมายฉบับนี้ มีเจตนารมณ์กว้างขึ้น เพื่อให้รวมถึงกรณีที่อยู่กินกันฉันสามีภริยาโดยเปิดเผย แม้จะมิได้จดทะเบียนสมรสตามกฎหมาย
